«Marty Supreme»:  – Eit kjærleiksbrev til pingpong

I ei kyrkje på Sofienberg strøymer ein god gjeng inn ein torsdag ettermiddag.

Dei er ikkje samla for tru, men for å bruke tid på sporten dei elskar.

Bordtennis.

I filmen «Marty Supreme» møter vi Marty Mouser, ein mann som ønsker å bli andletet ovanfor omverda for ein framveksande sport på 1950-talet. På den tida var bordtennis framleis langt frå allment kjend.

Filmen er òg storfavoritt før Golden Globe-utdelinga, som går av stabelen sundag.

Karakteren Marty Mouser gjer alt for å vise at han er best.

Truverdig

Åsmund Hasli meiner filmen gir eit truverdig bilete av bordtennismiljøet.

– Det kjennest som eit kjærleiksbrev til pingpong.

– Det er ekstremt lett å kjenne seg att i kor mykje som står på spel for desse folka, om dei vinn eller tapar. Det er bokstaveleg talt liv og død, seier Hasli.

Han kjenner seg òg att i det sterke konkurranseinstinktet til Marty.

– Eg likar òg å vinne, ja.

– Det treff midt i blinken.

Hasli har sjølv laga dokumentarfilm om miljøet «Oslo Street Ping-Pong».

Om vinteren trekkjer dei nokre gonger inn i Sofienberg kyrkje i staden for parken, på grunn av kulda.

– Det er så mange karakterar i denne sporten, folk med sterke personlegdomar.

– Det er akkurat det filmen treffer så godt på.

Interessa for bordtennis er aukande, meiner han.

– Eg trur mange blir trekt til sporten fordi ein ikkje treng mykje ressursar for å vere med. Det er ein svært inkluderande idrett.

Han håpar filmen kan bidra til å auke interessa endå meir.

– Kanskje bordtennis blir litt kult igjen på grunn av filmen.

– Det håpar eg, seier Hasli.

Ikkje alt stemmer

I filmen blir det spelt mykje om pengar, og karakterane tyr til ganske ekstreme middel for å kome seg til VM.

Det er ikkje noko alle bordtennisspelarar kjenner seg att i.

– Det er ein veldig amerikanisert film. Vi spelar ikkje om pengar, seier Jan Heymanns, medarrangør i «Oslo Street Ping-Pong».

– Sporten vår er svært inkluderande. Vi er eit tett fellesskap der alle er gode vener.

Han merkar at interessa har vakse.

– Før hadde vi tre bord i parken, no har vi elleve.

Heymanns er likevel glad for at favorittsporten hans får sitt eige kinolerret, sjølv om filmen ikkje er heilt «rett».

– Når ein spelar bordtennis og ser det framstilt slik på film, blir ein jo heilt «wow».

– Filmen vekkjer fascinasjonen for bordtennis til live, og det er veldig fint, avsluttar Heymanns.